Non Somos Dummies

A Cruz de Santiago é o emblema da Orde Militar de Santiago, fundada cara o ano 1160 para defender ós peregrinos que acudían ó sepulcro do Apóstol Santiago en Compostela facendo o Camiño de Santiago co fin de recibir o xubileo atravesando a Porta Santa da Catedral de Santiago, tal e como se describe no Códice Calixtino.

A insignia da orde é unha cruz vermella en forma de espada, facendo flor de lis na empuñadura e nos brazos. Estaba estampada no estandarte e capa blanca dos cabaleiros desta orde militar e relixiosa fundada no Reino de León por 12 cabaleiros durante o reinado de Fernando II de León, fundador militar da orde. Sería o rei Alfonso VII de Castela, con unha bula outorgada polo Papa Alejandro III, o fundador relixioso desta orde fundada para defender ós peregrinos de Santiago e gardar as fronteiras de Extremadura.

Unha insignia, a Cruz de Santiago, que forma parte de moitos outros emblemas da cidade de Santiago de Compostela, como a conocida e saborosa tarta de Santiago, e a súa cruz de Santiago dibuxada con azúcar en polvo na sua superficie, ou a Sociedade Deportiva Compostela. Ademáis de ser un dos símbolos más ligados ós peregrinos, xunto coa cuncha de Santiago.

A Cruz de Santiago tamen da nome a un marisco típico daquí: o santiaguiño. Chamaselle así porque unha vez cocido adiviñase no seu caparazón a propia Cruz de Santiago.

chúzame

Como bos galegos que somos temos os nosos vocablos especificos que non se empregan noutras linguas, pero seguramente a palabra que máis empregamos os galegos é carallo. Seguramente vos estaredes a preguntar o porque, e aqui vos deixo eu uns cantos exemplos de cando usamos o carallo (non pensedes mal...) os galegos:

- Resignación: ai que carallo!
- Indignación: que carallo!
- Cachondeo: bueno, carallo, bueno!
- Arrogancia: vai ó carallo
- Inquisitivo: que carallo é!
- Contrariedade: tócate o carallo
- Cansancio: deixate de caralladas
- Ofensa: Este carallo é parvo!
- Templanza: cálmate, carallo!
- Ameaza: ven, carallo, ven!
- Negación: non, carallo, non
- Negacion rotunda: nin carallo nin nada!
- Xuramento: me cago no carallo!
- Ira: me cago no carallo, carallo!
- Gabanza: é un home de carallo
- Duda: o carallo vintenove Preme aqui se queres saber de onde ven esta expresion
- Extrañeza: que carallo pasa?
- Desprecio: pásamo por debaixo do carallo!
- Animoso: dalle, carallo, dalle!
- Caprichoso: saíume do carallo!
- Cualitativo: non vale un carallo!
- Valorativo: róncalle o carallo!
- fatalidade: ten carallo a cousa...
- Cansancio: xa estou ata o carallo
- Picardia: o caralliño...
- Metereoloxia: fai un tempo do carallo
- Lexania: no quinto carallo

Seguramente os galegos utilizaremos o carallo doutras formas, mellor dito noutras expresións, pero o que importa de verdade é que con unha soa palabra podemos expresar infinidade de momentos, situacións ou estados de ánimo.

chúzame

"O carallo 29" é unha expresión que forma parte do vocabulario popular da lingua galega. O término carallo fai referencia vulgarmente ó membro viril. En galego, un dos idiomas máis ricos en matices que hai, esta palabra chegou a traspasar a fronteira idiomática ata convertirse nunha palabra universal que, sen perder a súa expresividade orixinal, se pode empregar en diferentes ámbitos e con distintos significados: admiración, asombro, desprecio, duda…

Todos vos, ou case todos, teredes escoitado esta expresión moitas veces, pero moi poucos son os que coñecen a sua orixe. Precisamente, a expresión "o carallo 29" ten unha orixe histórica que se remonta ós tempos da Restauración, momento no que o artículo 29 da Ley Electoral proclamaba automáticamente gañador das elecións a un candidato cando era o único que se presentaba nun distrito electoral e sen necesidade de celebrar as votacións. Motivo polo cal se facía todo o posible, legal ou ilegalmente, por lograr o candidato único e a consecuente aplicación deste artículo. Razón pola que os galegos, que viviron en primera persoa o caciquismo da época, bautizaron o artículo con esta expresión, "o carallo 29".

Se tamen queredes saber como usamos o carallo os galegos premede aqui...

chúzame